Hayal Kutusu

                      PARKTAKİ AĞAÇ  Şehrin en eski ama en güzel çocuk parklarından birinde yaşıyordu. Park yapılmaya başlanır başlanmaz çevresi de düzenlenmiş, o ve diğer ağaç arkadaşları tıpkı rengârenk çiçekler gibi bir fide olarak toprağa dikilmişti. O günden bugüne koca bir ağaç olmuş, aylar, mevsimler ve yıllar birbirini kovalarken çok şey görmüş ve yaşamıştı. Bir zamanlar bu parkta oynayan çocukların kimisi anne baba olmuş, şimdi kendi çocuklarını bu parka getiriyorlardı. Yalnızca onlar mı? Bu semtin ve civarın sakinlerinden her yaşta insan parka gelir, güzel çiçeklerin, yeşil ağaçların, kuş cıvıltısı eşliğinde serinliğin tadını çıkarırlardı. Şehirlerdeki parklar oynamak isteyen çocukların, biraz nefeslenmek, biraz dinlenmek isteyen büyüklerin yerleriydi. Çocuklar oyuncaklarda oynarken, kocaman gövdesinden çıkan dallarının o yeşil serinliğine konmuş banklarda sohbet eden büyükleri dinlemeye doyamaz, hep birile...

                                                             BONCUK Mevsimlerden yaz olmasına rağmen hava erkenden kararmış, şehrin üstüne yığılan yağmur bulutlarıyla birlikte hafif bir esinti çıkmıştı. Her an yağmur başlayabilir telaşıyla saklanacak yer ararken olanlar oldu ve kara kara bulutlar, içlerinde sakladıkları damlalarını bırakıverdiler. Yağmur öyle şiddetle yağmaya başlamıştı ki, ortalık karışmış herkes korunaklı bir yer bulmak için koşuşturmaya başlamıştı. O kargaşanın içinde kendine bir yer bulması daha da zorlaşmış, kalabalığın arasında bir o tarafa bir bu tarafa sürüklenmişti. Yağmur sakinlediğinde o karmaşanın arasından sıyrılıp bir ara sokağa daldı. Hala ıslanıyor olsa da tenhada olmak iyi gelmişti. Henüz yatışmamış siniriyle “Böyle durumlarda insanlar biz sokak hayvanlarını hiç düşünmüyorlar. Oysa biz de ısl...